Με ενοχλεί ιδιαίτερα η τάση κάποιων ανθρώπων να ερμηνεύουν τα πάντα με ένα τρόπο, συνήθως τον μόνο που ξέρουν. Κάποιες φορές το κάνουν συνειδητά κιόλας σαν πολιτική ρητορεία και ανησυχώ μην πείσουν και κανέναν. Το αγαπημένο μου παράδειγμα είναι η συζήτηση για το επίπεδο ποιότητας στην τηλεόραση και στις τέχνες γενικότερα.
Εμφανίζεται λοιπόν ο κάθε όχι ιδιαίτερα ταλαντούχος ηθοποιός που ασχολείται μόνο με επιθεωρήσεις χυδαίες και υπερασπίζεται τη συνωμοταξία του επικαλούμενος Αριστοφανικές καταβολές. Στην ίδια κατηγορία και ο ένας παρουσιαστής που έχει συνδέσει το όνομα του με τα reality τηλεπαιχνίδια περισσότερο απο κάθε άλλον. Σύμφωνα με τους ίδιους επιτελούν βέβαια κοινωνικό έργο αφού 'δίνουν στον κόσμο αυτό που θέλει'. Το οτι τα δύο αυτά είδη πάνε συνήθως άπατα δεν έχει καμία σημασία, τους αρκεί που ικανοποιούν το 'λαό' .
Ή άλλη πλευρά είναι αυτοί που εκπροσωπούν παραγωγές υψηλότερου ομολογουμένως επιπέδου, οι οποίοι αδυνατούν όμως να καταλάβουν γιατί οι μέσοι πολίτες δεν περνούν μερικές ώρες ομφαλοσκόπησης αφού διαβάσουν την ημερήσια δόση τους από άπαντα του Κούντερα. Γενικά προπαγανδίζουν μια στροφή στην ποιότητα αλλά συχνά σερβίρουν και έργα κονσέρβας -κυρίως κωμωδίες καταστάσεων- όταν κρίνουν οτι τους παίρνει να κάνουν μια αρπαχτή.
Η αλήθεια βέβαια είναι οτι ο καθένας θέλει μια ποικιλία σε αυτό που παρακολουθεί. Όχι πολλή χυδαιότητα γιατί σε κάνει να αισθάνεσαι φθηνός και τελικά δεν προσφέρει τίποτα παραπάνω απο διασκέδαση, όχι πολλή σοβαρότητα γιατί κουράζει.
Α και μην ξεχάσουμε τους ηθοποιούς που πιάνει η κάμερα μετά απο κάθε πρεμιέρα και εξηγούν πως η παράσταση ήταν ταυτόχρονα τόσο αστεία που πέθαναν απο τα γέλια και τόσο συγκινητική που έκλαιγαν μεταξύ γέλιου. Αυτοί είναι τα μεγάλα ταλέντα, θέλει ταλέντο στην υποκριτική για να καταφέρεις να τα πεις αυτά ενώ σκέπτεσαι να βγάλεις τα μάτια σου με το κουτάλι.